Marjolein van Zuuk

Jaja! Vorige week was het zo ver… heb de 2 checks die het VFR traject afsluiten in één keer gehaald, wat betekend dat ik nu fully VFR rated ben. Zoals wij dat hier zeggen. Het betekend ook dat ik mijn officieel gezien mijn PPL (Private Pilot Licence) op zak heb, ware het niet dat we, volgens de regels van de KLS, die straks pas krijgen. Als we helemaal klaar zijn met de opleiding. Maar om even grofweg aan te geven wat die 2 checks inhouden. (sorry oma Pijl, hoorde van Maart net al dat ik eigenlijk te laat ben met deze informatie omdat hij het u al verteld heeft op de BBQ bij Minke, maar beter laat dan nooit toch )

Inmiddels ben ik begonnen met het IFR traject en dat bevalt me goed! Is weer even lekker wat anders en het lijkt al erg veel op wat we later zullen gaan doen. Je vliegt op je instrumenten en werkt samen met de PNF (Pilot Not Flying, oftewel de instructeur die op dat moment naast je zit). Crew concept noemen we dat en dat is iets wat ik erg leuk vind. Helemaal als de samenwerking vlotjes en soepel verloopt. Wat eigenlijk altijd het geval is, want we zijn allemaal gepassioneerd en professioneel met hetzelfde doel bezig hier.

En….natuurlijk kon het halen van deze checks niet zomaar ongemerkt voorbij gaan. Derhalve is er het weekend daarop uiteraard een klein feestje gevierd. Jullie begrijpen dat er in de foto’s een kleine, beschaafde selectie is gemaakt Moet kunnen toch, haha!

Lieve familieleden, buurtjes, vriendjes en vriendinnetjes,

Bedankt voor AL die lieve trouwe mailtjes, kaartjes, pakketjes en foto’s vanuit onze koude kikkerlandje! Heel erg leuk en helemaal top dat jullie blijven schrijven. Ik hoop dat ik jullie nu eindelijk weer een beetje bijgepraat heb. Dat was ik jullie op zn minst wel verschuldigd. Hopelijk kan ik mijn weblog binnenkort weer aanvullen met meer positief vliegnieuws en alle andere beslommeringen die zich hier achter de schermen van de KLS soap afspelen.
I will do my very best.

Dikke kus en veel liefs

Zoals gezegd heeft den geest van tijd tot tijd vanzelfsprekend ook ontspanning nodig. En gelukkig is daar in het weekend wel wat tijd voor. Zo zijn we een paar weken geleden met al mijn klasgenootjes (althans al diegene die toen al in arizona waren) naar Lake Sagaro gegaan. Alwaar we 2 geinige bootjes hebben gehuurd om vervolgens mee te scheuren op het meer. Erg gezellig en een mooie omgeving.

En… as a complete surprise stond mijn schatje hier ineens voor de deur. Mooiere verrassingen dan dat zijn er natuurlijk niet Hij had 1 van zijn laatste reizen als coco en moest die dag werkend naar Los Angeles. Daar aangekomen stond zijn gehuurde Mustang Cabrio al voor hem klaar en is hij regelrecht naar Mesa gescheurd. Surprise!

Zeg nou zelf, wat is er nou beter dan na een avondje flink stappen met een tikkeltje té veel alcohol (had mijn check gehaald ) lekker achter in een schuddende auto te zitten en een road trip van 5 uur te maken? Niks toch ? Nou, ik moet dan ook eerlijk toegeven dat ik het écht niet zoooo heel erg vond toen de man aan wie we de weg vroegen ons afraadde om op dat tijdstip nog aan de Apache Trail (een naar horen zeggen erg mooie route door de bergen in de omgeving van Mesa) te beginnen. Priiiiima, gaan we toch gezellig naar Ghost Town jongens (een origeneel oud mijnwerkersstadje)! Ook hartstikke leuk !! Nee, alle gekheid op een stokje, Ghost Town was een leuk alternatief en bovendien ook nog op een acceptabele rijafstand van hier.

Vorig weekend is er het lumineuze idee ontstaan om met een groep van 8 man (uit 07-1 en 07-2) naar Lake Pleasant te rijden om aldaar lekker te gaan barbecuen. Een erg mooi meer op ongeveer 1,5 uur rijden ten noorden van Mesa. Gewapend met een smakelijke proviand voorraad waar zelfs de gemiddelde Amerikaan nog een puntje aan kan zuigen (ja ja we zijn al lekker ingeburgerd ), zijn we met 8 goede humeuren om een uur of 1200 LT vertrokken. Met de middag aan onze voeten, het nimmer ontbrekende zonnetje, genoeg benzine voor de voormalig ziekenwagen (het sap slurpende monster van de makkers van 07-2) en niet te vergeten een rosétje voor de dames en een koud biertje voor de mannen, waren alle ingrediënten aanwezig voor een super gezellig dagje uit. Ik kan dan ook niets anders zeggen dan dat we die ingrediënten tot aan het einde van de dag optimaal benut hebben. Wat een top dag!

Meanwhile, wonen Caroline en Marije (twee meiden uit 07-2) reeds zeven weken bij mij in het huisje, also know as ‘The Ladycie Apartment’. En ik kan niet anders zeggen als: super gezellig en lachen, gieren, brullen. We kunnen het goed vinden met zn drietjes en alles verloopt dan ook (tot nu toe ) soepeltjes in the crib of the queens
Ter informatie: Mary is mijn roomie en Carootje die van Steffie.

Gister is Steffie (the german girl) weer terug naar Duitsland gegaan. De 8 weken voor haar zaten er weer op, maar door slechte organistatie vanuit haar school en vanuit sabena is de kans heel groot dat ze over 4 weken weer terug is. Dan zal ze hier nog eens 2 weken vliegen en daarna wederom terugkeren naar Duitsland. Vooralsnog heeft Carootje dus nu de kamer voor haar alleen en als ik me niet vergis, geniet ze daar nu al van. Carootje is namelijk een redelijk lichte slapester en Steffie (schat al ze is hoor), had af en toe de neiging om niet heel erg zachtjes te doen. Hopelijk zijn die tijden dus nu gekeerd voor mijn lieftallige huisgenootje.

Verder heeft vandaag de grote ommekeer in ons huisje plaatsgevonden: heel veel troep weggegooid en alle drie hebben we nu lekker veel plaats achter onze bureautjes. Heerlijk! Even met zn drietjes de handjes uit de mouwen gehaald, met een doeltreffend resultaat. Kortom: everybody happy !

Gezien het feit dat laatste vliegtechnische nieuws mijn 1e solo vlucht betrof, is er wel het een en ander veranderd in de tussentijd. Zo heb ik onderwijl alweer 2 checks doorstaan (voor degenen die de vliegopleiding van zeer dichtbij volgen, het gaat om de D24 en de D32 checks), heb ik afgelopen vrijdag mijn laatste Archer vlucht gehad, wat betekend dat ik gister (zaterdag) mijn eerste Arrow vlucht heb gehad!! Super gaaf! Het verschil tussen deze twee vliegtuigen is voor een leek misschien niet groot, doch voor den gepassioneerde vlieger onder ons des te groter. Meer vermogen, een intrekbaar landingsgestel, een verstelbare prop en een cockpit waarmee zowel VFR als IFR mee gevlogen kan worden.

Op dit moment ben ik bij beurtje D40 en als alles volgens plan verloopt, heb ik aanstaande zaterdag en maandag, dan wel maandag en dinsdag mijn VFR eindchecks (D45 en D46). Als ik deze gehaald heb, heb ik het VFR gedeelte van de opleiding afgesloten en kan er begonnen worden aan het IFR gedeelte. Best wel spannend dus en deze week zal er derhalve weer hard gestudeerd moeten worden. Erg is dit natuurlijk niet. Ik heb er nu al zin in. Even lekker knallen op de checks en dan… laat dat IFR maar komen. Ben benieuwd.

Lieve allemaal,

Inmiddels is het al eeuwen geleden dat middels deze weg iets van me heb laten horen. En helaas ben ik genoodzaakt het cliché ‘druk, druk, druk’ te gebruiken. Klinkt in menigeen zijn ogen wellicht erg makkelijk, maar het is waar. We hebben een mooi, gezellig en fijn leven hier, wat het grootste deel van onze tijd gevuld wordt met onze passie: vliegen. Echter… het is (helaas ) geen vakantiepark Mesa. Nu klinkt dit laatste misschien iets té deprimerend, dus iets genuanceerder gezegd, door de weeks zijn we heel druk met vliegen en leren en in het weekend is er dan wat tijd voor sport en spel dan wel andere vermakelijke ontspanning .

Uiteraard hebben we de laatste weken dan ook niet stil gezeten en is er veel te vertellen. Wat mij op het idee bracht om het verhaal dan maar overzichtelijk op te stellen. Op het menu staan:

1. Vliegtechnische üpdate
2. Huishoudelijke üpdate
3. Vrije tijd üpdate

En als dessert zal ik er nog een passend slot aan toevoegen .

Dat ik iets voor jullie geschreven heb, kom ik meteen maar met het blijde nieuws: ik ben Solo! Afgelopen zaterdag 1 maart, heb ik mijn D11 check gehaald, waardoor ik de maandag daarop solo mocht. Super vet en ik kan dan ook gerust zeggen dat het erg gaaf was, mijn eerste vlucht helemaal alleen. Des te meer omdat ik een half uur na zonsondergang binnen kwam taxiën, wat inhoud dat het al nagenoeg donker is buiten. Ik stond namelijk diezelfde ochtend al ingedeeld voor mijn solo vlucht, maar omdat het toen zeer hard waaide (de wind was buiten de solo limieten) en het er naar uitzag dat dit tot aan het einde van de middag zou aanhouden, ben ik verplaatst naar de namiddag. En… ik had geluk! De wind was enorm afgenomen (tot binnen de limieten voor het solo vliegen) en dussss… werd het lange wachten beloond en kon ik in mn eentje het luchtruim van Falcon Field onveilig maken ! Na 2x met mijn instructeur een circuitje gevlogen te hebben (dit moet iedereen doen, om zeker te weten dat je het ook die dag nog allemaal tot een goed einde weet te brengen), stapte hij uit met de mededeling: “You’re going solo!”
Een buiten gewoon mooie ervaring!

Nadat ik het vliegtuig weer in originele staat geparkeerd had, stonden bijna al mijn klasgenoten mij op te wachten om me vervolgens, volgens traditioneel gebruik, naar ons appartementen complex te rijden, alwaar ik met uniform en al het zwembad ben ingegooid. HEERLIJK!! Daar kijkt elke aspirant verkeersvlieger al vanaf het begin naar uit.

Ellendig. We moesten wederom circuitjes draaien en ik had zogezegd mijn dag niet. Erg jammer en ik baal er dan ook best wel van. Maarrrr… van onze fouten kunnen we leren, dus die kans neem ik deze dag dan ook met beide handen aan . 
Lichtpuntje in de algehele malaise waren de 4!! super gave Chinooks, waar we tijdens het wachten op onze Take Off klaring een magnifiek uitzicht op hadden. Op een afstand van ongeveer 8 meter kwamen ze over Runway 22L aan ons voorbij denderen, om zich vervolgens te nestelen op de ramp (=parkeerplaats voor vliegtuigen). Echt te gek! Zo veel Chinooks had ik nog niet eerder van zo dichtbij gezien. En laat ik nou niet de lulligste zijn, ook in mijn mindere dagen zal ik jullie laten meegenieten van de mooie momenten die wij hier gratis en voor niks (alhoewel, bij nader inzien wellicht niet helemaal gratis ) in onze schoot geworpen krijgen. Ik hoop dat het jullie kan plezieren.
PS. Er wordt nog gewerkt aan betere/scherpere foto’s van mij op final.

Zo! Vandaag hebben we (Thomas en ik) beurtje D07 gehad. Wederom hebben we op zaterdag gevlogen, omdat we gister (weer) gecancelled waren. Maarrr…. gelukkig was het wel een hele mooie dag vandaag. Behoorlijk turbulent en daardoor best pittig om te vliegen, maar goed, daar leren we van. Vandaag hebben we alleen maar circuitjes geoefend en dus heeeel veel geland (maar liefst 11 keer)! Heerlijk! Een van de leukste dingen om te doen vind ik nog altijd

Maandag hebben we nog zo’n zelfde vlucht, om goed alle procedures en aircraft handling tijdens het circuit geperfectioneerd te krijgen. Ik heb er nu al weer zin in! Hopelijk, als alles goed gaat en mee zit (zoals het weer, geen kapotte kisten en mijn eigen prestaties uiteraard), komen we komende week solo!! Dat zou super gaaf zijn natuurlijk! I will keep you informed. For now, have a nice weekend, than I will have so too !

Voor degene die zich de hele al tijd afvragen: “Ja echt heel leuk hoor dat ze in de USA zit, maar ik heb geen idee waar nou precies.” Voor degene die wel weten waar het op kaart te vinden is, maar eigenlijk ook best wel willen weten waarom ik nou niks te klagen heb hier. Óf voor degene die zich met niets anders kunnen bezighouden dan met het feit hoevel palmbomen ik nou werkelijk in mijn voortuin heb
(O ja, of voor degene die zich afvragen hoeveel palmbomen ze zelf straks in de tuin zullen hebben ) 

Voor juist diegene heb ik mijn best gedaan een klein overzicht te maken van de mooie omgeving waarin wij KLSers ons voortschrijden.

Hope that you will enjoy the view !